Zie voor de namen in het artikel

Het is herfst in korenland. Onze zangkoren – toch al rijkelijk

lang in herfstkleuren – vallen, de een na de ander. Voorzitter

Mien Glaser belt me op, en vertelt in het kort wat er aan de

hand is. “Vind je het de moeite waard”? Ja, natuurlijk is het de

moeite waard! Het verscheiden van het aloude Sint

Caeciliakoor mag niet onopgemerkt voorbij gaan. Op

vrijdagmiddag 5 november voer ik een soort exit-gesprek met

Mien Glaser (1937), Nelleke de Brouwer (1943), Elly Elesen

(1948) en Paul van Hoek (1944). Mien toont het boek R.K.

Caeciliakoor Sint Jan Goirle 1837 – 2007, geschreven door

Peter van Dal, ondertitel: 170 bewogen jaren. Op de groepsfoto

uit 2005 staan 35 opgewekte gezichten, maar de hoofden zijn

omkranst met grijs en wit. Veertien jaar later zijn er nog 15

leden; 11 willen stoppen, twee willen verder, 2 weten het niet

(meer). De tijd is aangebroken om dankbaar terug te zien, de

herinneringen te koesteren en te zeggen: het is mooi geweest,

het Caeciliakoor is aan het einde van zijn Latijn.


DOOR BEN LOONEN

Dit zijn de namen

In november 1837 werd het Caeciliakoor opgericht, het koor was

een mannenkoor. Artikel 1 van de statuten: “Het R.K. Zangkoor

Sancta Caecilia is gevestigd in de Parochiekerk van St. Jan’s

Onthoofding te Goirle en heeft tot doel: door uitvoeringen van

kerkmuziek in de geest der H. Kerk, de eer van God, de heiliging en stichting der gelovigen en de heiliging der eigen koorleden te

bevorderen.”

In de Inleiding van het boek wijst oud-pastoor Albert Pirenne er op dat het koor een lange periode in de plaatselijke kerkgeschiedenis heeft meegemaakt, het is meegegroeid met de ontwikkelingen.

Aanvankelijk stond het koor op het zangkoor nabij het orgel, het

oksaal, hoog achter in de kerk. Tijdens de preek gingen leden wel een sigaartje roken in de toren. Na het Tweede Vaticaans Concilie (1965) kwam het koor naar beneden en nam het plaats op het priesterkoor. Samenzang en volkszang, de afwisseling tussen koor en gemeenschap droeg ertoe bij dat de liturgieviering iets van de hele gemeenschap werd. Er ontstond ook een diversiteit aan vieringen en een diversiteit aan koren.

Tot 1970 bestond het koor uitsluitend uit mannen, vanaf toen

kwamen er insluitend vrouwen bij; het koor eindigde met alleen

vrouwen. Laten we toch de namen noemen van die mannen en

vrouwen op de foto van 2005, alfabetisch: Frans Abrahams, Nel

Beijens-de Kort, Toon Bekkers, Ans van Boxtel-van Asten, Huub de

Brouwer, An de Brouwer-Koks, Nelleke de Brouwer-van Rijswijk,

Mien de Brouwer-Verbeek, Peter van Dal, Frans Deelen, Elly

Elesen-van den Besselaar, Antoon Glaser, Mien Glaser-van der

Spek, Hannie Haans-Baars, Jetty van Helden-van den Besselaar,

Coby Hoskens-Aarden, Bets van den Hout-van Gils, Ger de Keijzer-

Kolenberg, Harry van Lieshout, Elly van Lieshout-Wortel, Riet

Priems-de Brouwer, Corry de Rooij, Toos Roosen-van Gils, Dré

Santegoets, Sjef Santegoets, Joop Schepens, Herman Smits, Riet

Spijkers-van den Biggelaar, Leny van Spreeuwel-van Gasteren,

Angèle Vekemans, Corrie Verschure-Kuijsters, Riet de Vet-

Paridaans, Jeanny van der Vlist, Wim van der Vlist, Paul van Hoek

(dirigent)

Wie nog meer?

De dirigenten, natuurlijk, van heden naar de mist van de tijd: Paul

van Hoek, Jozef Baars, Sjef de Kort, frater Hieronymo, frater

Firmatus, Jan van de Laar, Piet Tra … en zo verder terug. De

organisten Rob Nederlof, Paul Hermsen, Jozef Baars, Peter van

Zandvoort, Johannes van Zandvoort. De pastoors Martin van

Zutphen, Paul Janssen, Albert Pirenne, Gerard van Riel, Marinus

Wassenberg, Coenraad Peters, Nicolaas Crefcoeur, Cornelis de

Wit, Petrus Minoretti, Jacobus de Vocht. De talloze parochianen in

de kerkbanken die luisterden naar het Gregoriaans, naar Missen en

Motetten met klinkende namen van Perosi en Palestrina, Cherubini

en Gretschaninoff om er enkele te noemen. Het Verschuerenorgel

begeleidde de meerstemmige zang, en zweeg als het unisono

Gregoriaans ten gehore werd gebracht

Amen

Op vrijdag 5 november spreek ik met Mien, Nelleke, Elly en Paul.

Ze hadden graag 185 jaar gehaald, Pinksteren 2022, maar nu

kijken ze niet verder dan zondag 14 november 2021, de dag dat het

voorbij zal zijn, twee dagen voor de sterfdag van Sint Caecilia. In de

eucharistieviering op die zondag, voorgegaan door Martin van

Zutphen, klinkt een cd waarop het koor te horen is toen het nog in

glorie was. Die eucharistieviering markeert het einde van 184 jaar

zingen in dienst van de liturgie: Amen.


Daarna is er nog één huldiging: Corry de Rooi 50 jaar lid. Er zijn bloemen voor Mien Glaser, een fles wijn voor Paul van Hoek en Rob Nederlof.

Dankwoorden. Wat resteert zijn – behalve het 170-jaar boek – de

cd-tjes, de LOG-archieven, You-Tube filmpjes. Over de bestemming

van het resterende geld wordt nog nagedacht. De kerk zal niet

zonder zangkoren achterblijven, want er is nog altijd het H.

Geestkoor, de Cantorij, Gotiko, Eigenwijs. De twee zingende

zussen Van den Besselaar – met Paul van Hoek – gaan wellicht

verder als een naklank van Caecilia, patrones van de kerkmuziek,

wier sterfdag gevierd wordt op 16 november.

Na 170 kwamen er nog 14 jaren bij

Mien Glaser, Nelleke de Brouwer, Elly Elesen, Paul van Hoek

SINT CAECILIA SINT JAN STOPT NA 184 JAAR

Zangkoor “ter heiliging van het kerkvolk” zingt Amen ...

Onderstaand artikel overgenomen uit het Goirles Belang van woensdag 17 november 2021 naar aanleiding van de opheffing van het Caeciliakoor van de Sint Jan in Goirle

Met dank aan Ben Loonen